Małe porażki, duże zwycięstwa.

To, ze Marta ma malo leukocytów nie jest zbyt dobre i jest to mala porażka.
Ale to co dzis na własne uszy uslyszalam od pani doktor to wspaniała nowina i duze zwycięstwo. Wczoraj odbyło się konsylium i porównywanie wyników Marty z 1 i 2 PETa. Okazuje się, ze Marta bardzo dobrze zareagowała na chemie i prawie nie ma juz guzków.
Oczywiście nie oznacza to, ze leczenie zakończone. Nadal będzie miala chemie, które były zaplanowane od początku, czyli jeszcze 4 serie, ale raczej wiadomo juz, ze na tym się skończy i co ważniejsze nie będzie miala radioterapii.
Musimy wiec wytrzymać następne miesiące leczenia. Nie będzie to takie trudne, skoro wiemy, ze nie jest zle.
Nie możemy tez poniesc się entuzjazmowi i zlekcewazyc cokolwiek, gdyż przy niskiej odporności nie rak moze zabic, a zwykle przeziębienie, które się zaniedba.
Będziemy wiec czujni i ostrożni.
Dzis smielismy się i plakalismy na przemian z wielkiej radości. :)) Chce więcej takich dni w naszym zyciu.
Dziękuje wszystkim moim przyjaciolom za wsparcie dobrym słowem i modlitwa i prosze bezczelnie :) o więcej :)

Gosc = radosc

I juz dzis od 7 30 mamy naszego goscia, mojego Tate i jednoczesnie Dziadzia Martusi :))
Marta poczatkowo wystapila przed nim w chusteczce, ale po jakims czasie pokazala swoj blady lepek i nie krepowala sie wcale.
Dziadzius po calodziennej i calonocnej jezdzie nie chcial slyszec o odpczynku,zabral sie za reperacje zamka w drzwiach od lazienki, ale w koncu go zmoglo i przysnal obok ogladajacej TV Martusi.
A ta ostatnia szczesliwa, ze ma kolo siebie Dziadziusia i prawie ne rusza sie z miejsca, zeby go nie obudzic.
Ciesza mnie jej wszystkie radosci i te male i te duze i jak widze jej usmiech to w sercu robi mi sie cieplo.